Język migowy

Język migowy jest ogółem znaków idiograficznych (określających słowa, czasem krótkie zwroty) i znaków daktylograficznych (odpowiadające literom alfabetu) manualno-mimicznych używanych przez niesłyszących do porozumiewania się. Gramatyka polskiego języka migowego jest zupełnie różna od polskiej. W języku migowym nie ma odmiany czy rodzajów. Klasyczny język migowy, zwany naturalnym, składa się z kilku tysięcy znaków pojęciowych o charakterze pozycyjnym oraz organizacji przestrzennej wypowiedzi - środki uzupełniające znaki migowe - mimika, pantomimika, gestykulacja i zachowania kinetyczne. Nie istnieje jeden ogólnoświatowy język migowy, ale wiele wykształconych języków, których zasięgi nie zawsze pokrywają się z zasięgami języków mówionych.

Dla słyszącego język migowy wydaje się chińszczyzną (już sama definicja przeraża ). Niesłyszący myśli o naszej mowie podobnie. Dzieci głuchonieme- zwłaszcza chore- potrzebują kontaktu i wsparcia ze strony pełnosprawnego otoczenia. Rzadko mogą porozumieć się z lekarzem lub pielęgniarką we własnym języku- języku migowym, dlatego też myślę, że warto nauczyć się ich języka naturalnego i często jedynego, w jakim mogą wyrazić swój niepokój i ból. Umiejętność ta przyda się wszystkim lekarzom, nie tylko przyszłym pediatrom, dlatego warto migać!

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
©2004